Ik geef je mijn woord

Ken je dat gevoel dat je krijgt als je met iemand afspreekt en er afgezegd word en je dan nooit meer wat hoort? Noem me old fashioned, maar ik vind dat gruwelijk irritant. Betekent het tegenwoordig nog wat om een belofte te maken? Of meoten we een in drievoud, hand geschreven contract ondertekenene met een veer en inkt. Noem het vergezocht, maar daar komt het wel op neer op het moment. Beloftes, afspraken, contracten, het lijkt allemaal op elkaar. Lang, lang geleden kon je met het uitdelen van high fives een koe, kip of zelfs beiden kopen. Als je genoeg handen aanraakte kon je voor weinig geld, rijk als een koning naar huis gaan! Nu moeten we datumprikker.nl erbij pakken om überhaupt tot een overeenkomst te komen. Maar wat ik me dan afvraag is hoe het zo ver gekomen is? Waar hebben we het veromen om afspraken te maken en ons daaraan te houden gelaten? Is het dan zo moeilijk, kan iemand me dat uitleggen? In het vervolg van dit bericht, jullie horen snel weer van me, ik geef jullie mijn woord.

Huilen kan niet als echte man

Als vrouw zijnde is het geoorloofd om te huilen om alles en niets. Je stoot je teen? Janken. Die fantastische tas is in de aanbieding? Snotteren. Die en die van GTST gaan trouwen terwijl die enen in real life homo is? Sluizen open. Nieuwe babyfoto van iemand die je in al geen zes jaar hebt gesproken? Halleluja, Kleenex gaat winst maken dit jaar! Maar als man zijnde huil je niet. Dat is zwak, als een meisje, zielig, triest. Als een man huilt is hij homo, een flikker, sneu, geen echte man en ga zo maar door. Met mijn bekrompen geest kon ik zo niet op meer beledigingen komen dan dit, mijn excuses dat is mijn tekortkoming. Maar waarom mag het dan wel tijdens voetbal? Tijdens een EK, WK of Champions League mogen alle emoties op tafel. Van woede tot wanhoop tot vreugde tot zelfs verdriet. Als een 'echte man' huilt wanneer Nederland verliest in de halve finale kijkt niemand op of om. Zelfs de hond van de achterbuurvroouw van je neef in Ijmuiden zal je hese gesnik niet opmerken. Dan kan alles. Waarom eigenlijk, waar ligt hier de gouden lijn tussen het 'man zijn' en 'gevoelig zijn'? Want iedere man die huilt toont emotie. Communiceert zijn gevoel zoals een psychiater het wellicht zou verwoorden. Ik vind het eigenlijk nog al best wel een heleboel onzin, als je mijn mening wil weten natuurlijk. Want het moet toch altijd kunnen? Iemand moet zich toch altijd kunnen uiten, ookal zijn dat kleine zakjes met zoutwater over je wangen? Dus niet alleen tijdens voetbal. 

Nieuwsgierig zijn

In een overvolle trein richting het pittoreske Leeuwarden vanaf het gevestigde Groningen. Je kunt er niet omheen, er is gewoon niet zo veel te doen daar, dus zoekt iedereen op de vrije vrijdagmiddag zijn heil in Grunn. Paraderen op de grote markt, een borreltje op de vismarkt en wie weet een nieuwe outfit scoren in die ene leuke boutique. En dan, naar huis. Op dat soort momenten krijg je hier en daar wat te zien. Zoals een jongen in een doorschijnenede witte broek, met een bijzonder printje op het zichtbare ondergoed. Een meisje met een gigantische Jaap op haar voorhoofd. Een meisje met de meest grote schaapachtige ogen ooit, maa die zich in het weekend waarschijnlijk in het rood van de lichter zeden hult. Althans, dat denk ik dan. Dat verbeeld ik me. Want al deze verschillende mensen maken mij nieuwsgierig. 'Heeft die jongen niet nagedacht voordat hij die witte broek aantrok?', 'Zou dat meisje met die jaap een vechtersbaasje zijn en zo ja, hoe vergaat het die ander?' en 'Grote ogen, die zullen vast een boel gezien hebben, maar wat?' Zo zijn er nog veel meer dingen die ik wil weten. Zoveel verhalen om naar te luisteren. Op momenten als deze prijs ik mij gelukkig dat er een rem zit op mijn mond, want stel je toch eens voor... Lees je ineens in de krant over die gek die in de trein allemaal dingen ging vragen. Dat moeten we ook niet hebben natuurlijk. Moraal van dit verhaa, in openbare ruimtes moet je gewoon je mond houden.

Alsof we elkaar al jaren kennen.

'Ik snap precies wat je bedoelt!' en we lachten kostelijk om iets onbenulligs. Nog geen vijf minuten later gingen we met onze gedachten de diepte van het universum verkennen. We verslonden onderwerp na onderwerp en praatten de hele avond. Er was niks dat onbesproken bleef, geen grenzen, niks. Soms gooide ik er een verhaal in over mijn jeugd, iets dat iederander waarschijnlijk ontzettend banaal vleek, maar jij luisterde naar me alsof dit het beste was dat iemand je ooit verteld had. Wederzijds respect, gehoor, wedervraag en gezelligheid. Heel soms gein ik wel eens over waar ik iemand van ken. Dan zeg ik dat we samen in de zandbak hebben gespeeld. Maar even serieus, hebben wij dat gedaan? Hoe dan ook, het leek er wel zo op. Zo'n bijzondere ervaring om weer eens mee te maken, want laten we eerlijk zijn, zo iets gebeurt nou niet iedere woensdag onder de koffie op het werk. Iemand met wie je direct zo'n band hebt dat het lijkt alsof je elkaar al jaren kent (daar is hij hoor, de titel). Ik vond het prachtig. Bedankt! 

Zo belachelijk ontzettend TROTS!

 Wow! Dit is het eerste woord dat in me opkomt na deze spannende wedstrijd Nederland tegen Argentinië. Gewoonweg wow. In dit stukje geen negatief woord van mij, geen enkel. Hoewel ik daar normaal gesproken wel een handje van heb, vind ik het deze keer niet op zijn plaats. Helden, strijders, vechters, dat zijn woorden die deze ploeg omschrijven. Wat heb ik genoten, gewoonweg fantastisch! Zoals de titel al zegt, ik ben belachelijk, ontzettend, ongelofelijk, achterlijk, moeilijk trots. En dat moet de rest van Nederland ook zijn! Geen achterklap of 'wat als?'. Gewoon trots. Ze hebben het gedaan. Onze jongens zijn zo ver gekomen, hebben zo heerlijk gespeeld, hebben de ultieme wraak genomen op Spanje en hebben ons wederom het 'Nederland, ons vaderland'-gevoel gegeven. Ook een oprechte shout-out naar Louis van Gaal, de man die een heel groot deel van dit spektakel heeft mogelijk gemaakt. De opstellingen, wissels, tactieken en reacties. Je mag hem of je vindt hem een lul, maar dit schouderklopje verdient hij. Net als de rest van het team buiten het veld. Toch kan ik het niet laten om even terug te blikken op de afgelopen wedstrijd. Iedereen heeft goed gespeeld, dat staat buiten kijf uiteraard. Maar Cillessen, jongen, fantastisch gespeeld! De doelpunten die je tegen hebt gehouden, hoe je er stond als de rust zelve, chapeau! Mensen zullen zeggen: 'Stond Krul er maar in, dan deden wij nog mee.' Nee! Want jij hebt de ballen uit het doel gehouden voor de andere 120 minuten! Chapeau! Ik kan niet anders zeggen dan en ik zal ook niet anders zeggen dan: 'De ploeg van het wereldkampioenschap 2014 heeft mij niets anders dan trots gemaakt!' En ik weet zeker dat ze dat over twee jaar, over vier jaar, over acht jaar enzovoort, blijven doen. Maar eerst de extra vernedering van Brazilië! Kortom, jongens, hartelijk bedankt!

 

Tot snel!


Op vrijdag heb ik de wereldtocht van Leeuwarden naar Raalte gemaakt. Als eerst, treinen met dat benauwde weer is alles behalve een pretje. Nu het al zwaar benauwd was en ik daar niet goed tegen kan (lees: lichtelijk geïrriteerd), ging er ook nog eens een ventje een solo reis naar Duitsland maken. Moeders, stiefvader en zus konden hem maar niet los laten. Nu weet ik dat het niet door hem kwam dat we te laat vertrokken of dat de temperatuur van de gek aanwezig was, maar toch gaf ik hem de schuld. Ondanks het romantische aspekt van moeders die haar zoon maar niet los kon laten en stiefvader die maar onophoudelijk boxen met hem aan het uitwisselen was, vond ik hen allen vervelend. Uiteindelijk gingen we rijden en werden er nog handkussen uitgewisseld voor zo ver mogelijk. Het hele spel had mijn nog 15 minuten durende treinreis verneukt. Nu werd ik op zaterdagmiddag door mijn eigen moeder naar het station gebracht. Wat al bijzonder lief was op zich. Het gegeven feit is dat ik binnenkort op vakantie ga en dus een bepaalde periode niet in het oosten te vinden zal zijn. Afscheid nemen dan maar. Toch, je ziet elkaar waarschijnlijk maar 4 weken niet, maar we zeggen gedag alsof het om jaren gaat. Ik loop het perron op en realiseer me dat de jongen en Fam van vrijdag het zelfde deden. In mijn achterhoofd besef ik me: 'ik had niet mogen oordelen. Het is afscheid nemen van je ouders.' Maar afscheid nemen klinkt altijd zo zwaar, dus ik zeg liever tot snel. Moraal van dit verhaal? Neem afscheid zoals jij dat wil en schaam je nergens voor, want als het erop aankomt, doen we allemaal het zelfde. Dus, tot snel allemaal!

'Mag ik er even langs?'

Zon, muziek, mensen, kleuren en drank. Dit is sowieso bijna altijd aanwezig op een festival. In mijn beleving was vroeger ook de festivalmentaliteit aanwezig. Of ik bezoek gewoon de verkeerde festivals. Maar laten we er voor de gein vanuit gaan dat dit niet het geval is. Even een definitie: 'Festivalmentaliteit: het gevoel één te zijn met alle bezoekers en daarom ook proberen voor iedereen een zo aangenaam mogelijke ervaring te creëeren.' De afgelopen tijd ervaar ik dit niet meer zo. Men staat op je voeten zonder sorry te zeggen of het door te hebben, meterslange mensen wisselen niet van plek terwijl er iemand van 1,50 achter hun staat, je word aan de kant gebeukt als je in de weg staat en als iemand niet genoeg ruimte heeft, terwijl er zo'n 5000 man op 60m2 staan te hossen, door achterlijke dansmoves ruimte proberen te maken. Oh en dat laatste is natuurlijk omdat een vriendin even een zoete witte wijn moest gaan halen en even later moet de ander. Ik ben er eigenlijk best wel heel erg klaar mee zeg maar. Moraal van dit verhaal? Ben je op een festival, ga dan helemaal je pan uit maar hou rekening met je mede raver. En neem drank mee voor je groep, ze hebben van die draag dingentjes en dat scheelt lopen. 

Oosterse vriendelijkheid

Observeren kun je overal. Net als van iedere situatie iets leren. En heel soms komt zo'n situatie je aanvliegen. Nu niet denken dat dit een zwaar verhaal word over hoe ik heb overleeft op straat of hoe ik van mijn cocaiïneverslaving ben afgekomen. Nee absoluut niet. Dat is een verhaal voor een andere keer. Grapje toch! Dit is het verhaal over hoe toch ieder persoon geraakt word door zijn omgeving. Een tijdje terug  was ik met mijn moeder in Zeeland, lekker een weekendje weg met zijn tweeëen. We berieken de tijd van het avondmaal en hebben besloten bij ons hotel wat te nuttigen. Na het ontvangen van ons eten beseffen wij dat het praktisch koud was. Nu moeten jullie weten, klagen doen we niet snel, echt niet. Maar dit was een situatie waarin je echt betaald voor je voedsel, wat inhoudt dat klagen geoorloofd is. Mijn moeder meld op uiters beleefde toon dat het koud was en het werd terug gestuurd naar de keuken. Daar zal het waarschijnlijk in de magnetron geflikkerd zijn, maar goe dat nemen we voor lief. In de tussentijd had ik me gerealiseerd dat ook mijn maaltijd aan de frisse kant was. 'Ach, ik ben nu toch al halverwege.' Niks gezegd. Dit bracht me heel even terug naar momenten dat ik zelf op het terras stond en momenten die ik in Utrecht beleefd heb. Waar om alles en niets geklaagd of terug gestuurd word. Dit deed me realiseren dat je aan iedere regio wel een karaktereigenschap kunt hangen. Zo zijn Friezen 'nors', Rotterdammers 'asociaal' en vind ik oosterlingen vriendelijk, erg vriendelijk. Moraal van dit verhaal, eigenlijk niet aanwezig. Gewoon omdat het kan deze keer.

Om het minste of geringste

Als bedieningsmedewerker in een restaurant heb je het zo nu en dan best te voortduren. Nu weet ik dat het soms te koud is in de zaak, dat je er al wel 15 hele minuten zit, er nooit genoeg frietjes bij je maaltijd zitten en dat de drank altijd te duur is. Maar is het echt nodig om over alles te klagen tegen de bediening? Want kan de bediening iets veranderen aan hoe zuur het ijs is of aan hoe snel je eten naar je bord vliegt terwijl de hele zaak stampvol zit? Het goede antwoord op deze vraag is: 'Nee.' Ik denk dat ik namens al het horeca personeel spreek als ik zeg: 'het spijt me, ik ren me poten uit me lijf, ik weet het ik had gewoon acht armen moeten hebben om je eten in een keer te brengen, ja de kok ook en bovenal ga ik per direct iets aan de smaak van het eten dat je nu zit te eten.' Ik begrijp dan ook dat over van alles en nog wat geklaagd word, maar vaak zonder legetieme reden. Kortom, het moraal van dit verhaal: gebruik je gezonde verstand even en kijk of het echt nodig is om te zeiken. Want laten we wel zijn, we proberen jou een leuke avond te bezorgen en met een smoel van hier tot Tokio gaat dat niet lukken.

Een beetje liefde, we zijn maar mensen

Al van kleins af aan word men geleerd op eigen benen te staan, praktisch alles zelf te doen. Een boel mensen slagen daar ook grotendeels in, maar misschien heel filosofisch gezegd, maar slagen die mensen er ook in om gelukkig te zijn? Eigenlijk best wel gek dat je altijd leert zelfstandig te zijn, maar de gelukkigste mensen die ik ken die delen het zelfstandig zijn met iemand. Problemen, successen, voedsel en geld, woonplek en bed. Noem het maar op. Moraal van dit verhaal? Deel eens met elkaar.

Een complimentje per dag

Laten we even eerlijk zijn, we vinden het allemaal leuk om over onszelf te praten of om te horen te krijgen dat we o zo goed zijn. Nu gebeurt dit gemiddeld genomen, althans voor de vrijgezellen onder ons, 1x per jaar. Naemlijk op je verjaardag. En zelfs dan, tijdens de viering van jouw geboorte, hebben we het alsnog over politieke onzin waar we niks aan kunnen veranderen, het weer dat altijd bagger is op één dag in het jaar na en wat er zich allemaal in de buurt afspeelt. 'Wist je al dat de buurman homo is?' 'Ja, ik wist het!' Maar wat nou als we dat gemiddelde eens opkrikken? Naar, zullen we zeggen, een complimentje per dag? Want zoals het spreekwoord leest: Behandel een ander zoals jijzelf behandeld wil worden. En een complimentje laat je goed voelen toch? Kan zijn dat ik het verkeerd heb, maar ik kan het dan ook maar vanuit een oogpunt bekijken. Waarom doen we dat niet voor een ander. Een complimentje per dag aan iemand en je kunt die persoon zijn dag maken! Ruimt het ook direct het naar-complimentjes-vissen-probleem om, want: 'Zie je niks aan me?' Moraal van dit verhaal: geef eens een complimentje.

Tweede plaats is altijd verliezen

Hoewel het een tijdje geleden is dat Nederland tweede werd op het Euro Vision Songfestival, vond ik het merkwaardig hoe er gereageerd werd. In tijden hebben we niet zoveel punten behaald en we zijn tweede geworden sinds weet iedereen van mijn generatie hoe lang! En toch gaan we bitchen. Begrijp me niet verkeerd, ik doe er net zo hard aan mee, want eigenlijk hebben we gewonnen. Maar in plaats van: 'Gefeliciteerd Oostenrijk' en 'Goed gedaan Ilse en Waylon' hoor/lees je: 'Ja Oostenrijk heeft het goed gedaan, maar als hij er zonder jurk had gestaan dan hadden wij gewonnen!' Conclusie en moraal van dit verhaal, als je tweede word, heb je gewoon verloren.

De kracht van veel

4 mei. Dodenherdenking. Twee minuten stil zijn. Respect betuigen. Dit zijn woorden die bij ieder in het hoofd schieten wanneer 4 mei genoemd wordt. Maar dan kijk ik naar de Dam en zie ik, met alle respect natuurlijk, iets heel anders. Uiteraard is het goed dat ieder jaar de gruwelen van de Tweede Wereldoorlog en de gevallen herdacht worden. Maar ik zie ook iets moois. Ik zie jong en oud, getint en blank, man en vrouw op dat plein staan. Iedereen komt samen met hetzelfde gevoel. Het gevoel van dankbaarheid. Als zij die hun leven gegeven hebben maar een fractie van dit gevoel mee konden krijgen, zou dit een wereld van verschil gemaakt hebben. Wat ik hier eigenlijk mee wil zeggen is bedankt Nederland. Door de diviersiteit en de getallen krijg ik ieder jaar weer hoop voor een betere wereld.

Het is toch zonde, dat ouder worden

Dansen in een restaurant, in je nakie over het strand rennen, woorden verzinnen en hele nieuwe werelden bedenken. Zoveel fantasie, zoveel vrijheid, zoveel creativiteit! Alles kan en injouw wereld mag ook alles. Van chips voor ontbijt, tot ijs voor de lunch en het liefst nog patat én pannenkoeken voor het dinner. Helaas word deze droomwereld verpest wanneer je ouder word. Ergens tussen 10 en 14 raken we die onschuldigheid kwijt. Dan ineens doet het er toe wat mensen van je denken, kun je alleen nog maar dieren bedenken die je kent en bovendien dans je niet meer in een restaurant. Dit heeft deels met het systeem te maken, maar daar kom ik een andere keer op terug. Voor nu vind ik het gewoon jammer dat alles in je hoofd zijn kleur verliest wanneer je 11 word. Hielden we die creativiteit en onschuldigheid maar vast. Helaas hoort ouder worden erbij, maar lag het aan mij dan bleef ik voor eeuwig 6 jaar oud.

Oordelen op de kaft

Het is zo jammer dat mensen altijd oordelen. Als iemand er vies uitziet is het een zwerver, een Marokkaan in een BMW heeft hem gejat en een meisje in een enkelrok zit bij de Jehova's. Toch valt het me op dat vooral jongeren snel hun oordeel klaar hebben. Ik lag lekker bij te slapen in de trein toen zij plaatsnamen op de stoelen naast mij. Direct werd er in het Fries gerefereerd naar Spuiten&Slikken, alcoholisten en drugsgebruikers. Ik werd wakker van hun geklets en ging rechtop zitten. 'Waar ben ik? Ben ik Heerenveen al voorbij?' werd er gegrapt. Tot ik mijn telefoon erbij pakte waar ik dit verhaal nu op typ. Toen veranderde het onderwerp, naar hoeveel bier zijzelf zouden gaan drinken dit weekend. Met een kratje pils onder de poten. Ik zou zeggen, proost medealcoholisten!
http://kendrasephora.blogse.nl